Polskie Tańce Narodowe
Polonez

Polonez to absolutnie niezwykły taniec w kontekście swej popularności i rozpoznawalności po dziś dzień na całym świecie. Nie jest to taniec krzykliwy, popisowy, nie ma on spektakularnych środków wyrazu a jednak wywołuje podziw, ciekawość i respekt. Jego wielkość odznacza się również w jego wieku. Ze wszystkich tańców polskich narodowych ma odnotowane najstarsze ślady przejawiania się a przypadają one na XVI wiek. Jednak  były to dopiero zalążki drogi prowadzącej do pełnego ukształtowania się poloneza. 

​

Tańce chodzone, korowodowe to formy ruchowe które dały początek polonezowi.
Muzyka poloneza również długo kształtowała się zanim osiągnęła znaną nam dziś konstrukcję.

Dawniej realizowana była czteromiarowo towarzysząc wspomnianym tańcom chodzonym.
W środowiskach wiejskich towarzyszyły one obrzędowi weselnemu. Polonez podobnie jak krakowiak, kujawiak, mazur czy oberek przewędrował przez warstwy społeczne, ulegając przeobrażeniom jednocześnie nie zmieniając swoich cech wyrazowych.

Swój największy zasięg i szczyt popularności osiągnął w XVIII wieku kiedy to na dobre rozgościł się na salonach towarzyskich wyższych warstw społecznych, a także na polskim dworze królewskim oraz scenach oper i teatrów. Uznanie zdobył również na zagranicznych estradach i salonach politycznych.

​

Polonezowa struktura ruchowa z czasem uległa rozbudowie.
Przyczynili się do tego w szczególności zagraniczni nauczyciele tańca – baletmistrzowie. Efektem tego udoskonalania były wprowadzane figury, gesty, ukłony które ożywiały jednolite korowody. Dotyczy to również kroku podstawowego, z którego najbardziej wyodrębniły się dwie odmiany, to jest chodzony i polonezowy. Należy podkreślić, że forma kroku chodzonego (trzy równe kroki w takcie) bliższa jest wiejskim zwyczajom tanecznym, choćby przy okazji wspomnianego już obrzędu weselnego. Natomiast forma kroku polonezowego „z charakterystycznym ugięciem nogi obciążonej w przedtakcie, z równoczesnym przeniesieniem drugiej nogi w powietrzu, nisko nad podłogą do przodu, przed jej postawieniem w pierwszej części taktu” kojarzona powinna być z środowiskami najwyższych warstw, dworskich. 

​

Polonez zyskał nie tylko podziw oglądających oraz uczestników tańca ale również status wyjątkowo uroczystego i odświętnego. Dzięki temu - bez względu na środowisko czy warstwę społeczną, w której był wykonywany - zawsze przypisywano mu dużą wagę, przez co rozpoczynał zabawy i największe bale. Można to wywnioskować z opisu kroków zasadniczych, jednak konieczne jest podkreślenie, że w pełni ukształtowana forma poloneza realizowana jest do dziś w metrum ¾, tempo umiarkowane. Poloneza opisuje się jako taniec majestatyczny, spokojny, uroczysty, poważny.

Jego formy ruchowe rozbudowały się o figury w obrębie pary oraz figury o charakterze parowo-zespołowym.

Te bardzo popularne dla pary to np. „po kole”, „kółeczko”, „wachlarz”, przeprowadzenie partnerki”, „okrążana”, a w przypadku figur grupowych: „para za parą”, „para za parą środkiem sali”, „para w lewo – para w prawo”, „koło związane”, „łańcuszek”, „most”, „tunel. Skinienia, ukłony, mimika i gesty są elementami towarzyszącymi, które wzbogacają taniec i jego towarzyski charakter.

​

Z całą pewnością poza szczyceniem się wszystkimi polskimi tańcami narodowymi można podkreślać, że wartość ale też popularność, czy ogólna orientacja na jego temat do dziś jest nadzwyczajna choćby w odniesieniu do pozostałych tańców. Tym bardziej, że ta dostojna wizytówka polskości znalazła się również na Światowej Liście Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO.