Polskie Tańce Narodowe
Opowieść o historii, emocjach i wspólnych wartościach
W ramach kampanii społecznej #PolskiDanceMaSens przybliżamy ich charakter, znaczenie i symbolikę – od dostojności poloneza, przez żywiołowość krakowiaka,
po ekspresję mazura i oberka oraz liryczną miękkość kujawiaka.
Każdy z tych tańców opowiada inną historię, zakorzenioną w doświadczeniu ludzi i rytmie polskiej kultury. Zapraszamy do odkrywania polskich tańców narodowych jako żywego języka tradycji,
który wciąż ma sens – dziś, tu i teraz.
Ten spokojny, urokliwy taniec ma, w odniesieniu do pozostałych polskich tańców narodowych, najmłodszy wiek. Co prawda rytmy mazurkowe odnotowywane były już w XVI i XVII wieku nie tylko jako utwory muzyczne ale również tańce. Jednak sama muzyka wskazuje na inny charakter niż przypisuje się kujawiakowi. Wobec tego od kiedy można powiedzieć że istnieje kujawiak?
Krakowiak - zanim stał się tańcem uznanym jako polski taniec narodowy - przeszedł długą drogę.
Jego kształt jest wynikiem rozwoju i przeobrażania się oraz łączenia elementów ruchowych
i muzycznych, realizowanych w śpiewie i tańcu środowisk obszarów ziemi krakowskiej jak i jego wędrówki przez Polskę.
Oberek to najszybszy spośród konglomeratu
polskich tańców narodowych.
Jego swobodny charakter daje możliwość do różnych interpretacji. Wachlarz możliwości jest bardzo rozległy. Od form żartobliwych czy przekomarzania się tancerzy, po takie które swoim charakterem nadają wymiar sprzeczki czy rywalizacji.
Sprzyjają temu również elementy ruchowe charakterystyczne dla oberka.
Ten spokojny, urokliwy taniec ma, w odniesieniu do pozostałych polskich tańców narodowych, najmłodszy wiek. Co prawda rytmy mazurkowe odnotowywane były już w XVI i XVII wieku nie tylko jako utwory muzyczne ale również tańce. Jednak sama muzyka wskazuje na inny charakter niż przypisuje się kujawiakowi. Wobec tego od kiedy można powiedzieć że istnieje kujawiak?
Mazur to taniec prezentowany z rozmachem.
Ma wiele twarzy, a świadczy o tym choćby fakt, że ukształtował się w różnych swoich odmianach jako ludowy, kontuszowy czy ułański.
Amant tańców polskich charakteryzowany
jako taniec bardzo elegancki, pełen temperamentu, nieokrzesany, a jednocześnie dostojny,
urokliwy i mocny.